لطف الهی بکند کار خویش ، مژده رحمت برساند سروش

روزها و شب ها میان و میرن، با سرعتی زیاد و غیرقابل باور. روزها طولشون رو به 6-7 ساعت رسوندن و باز هم دارن کوتاهتر و کوتاهتر می شن و به سرعت دل می سپرن به تاریکی و خیال.

من، تنها و گیج و خواب ایستاده ام بالای تپه عمرم و به این زن که خودش رو از این اتاق به اون اتاق ، از پای این کامپیوتر به پای اون یکی، ازتماشای این یکی فیلم به سر صحنه اون یکی ، از مسیر آشپزخونه و دست شویی تا راهروهای دانشگاه و اتاق 537، از بغل مهسا و محمد تا آغوش سرما و ترس و .. می کشونه، نگاه می کنم و از این همه آشفتگیش تعجب می کنم.
نمی دونه که همه چیز درست ومرتبه، باور نداره که زندگیش خوب پیش می ره و عیب و ایرادی نداره.

چشماتو باز کن ، نترس از آینده، دلتو بسپار به اون زیباترین لحظاتی که دخترت فبل از خواب بغلت می کنه و نوازشت می کنه و برات از آزروهاش می گه.
زندگی نرمتر از اونی ه که این همه بشه تحلیلش کرد؛ بیا و به لطافت برگذار کن.

آنکه رخسار تو را رنگ گل و نـسرین داد ، صـبر و آرام تواند به مـن مـسـکین داد

از من خوشحال تر تو این دنیا کی دیده؟ خودم

دو سه روزه با خیالتون حرف زدم ،براتون میل های یکطرفه زدم ،با نگاهتون زنده شدم و سیر تا پیاز قصه هامو براتون هزار بار گفتم و این دلم خالی شده از هر چی غصه و بی کسی ه .

خلاصه که این زندگی سراسر فانه (fun) ، فقط باید قدرت تخیل و تصویر سازی آدم به آدم کمک کنه تا بتونه با دوستای حقیقیش، مجازی زندگی کنه .

طایر گلشن قدسم چه دهم شرح فراق، که در این دامگه حادثه چون افتادم

امروز صبح که میومدم دانشگاه، سرراهم، توی سربالایی، همینطوری که هن و هن می کردم و می کشیدم خودمو، توی یکی از این باریکه های اشعه آفتاب که می شه همه چیزو دید- حتی ذرات ریزگرد و غبار و رطوبت رو- یک کرم کوچولوی ماکسیمم یک سانتی بود که با یه تار باریک و بلند از یک افرای 12 -13 متری آویزون بود و تاب می خورد و بالا می رفت.( آخیش جمله هه تموم شد) مدلش شبیه کرمای ابریشم بوداما نمی نمی دونم چرا عوض اینکه ابریشما رو دور خودش پیله کنه، ول داده بود تو هوا و ازش بالا و پائین می رفت !! شایدم یه کرم معمولی بدبخت بود که تو تار عنکبوت گیر کرده بود و نشسته بود با عنکبوته صحبت کرده بود قرار گذاشته بود که ازش تار قرض بگیره تا زمین بره و برگرده، چون درخته خیلی بلند بود و احتمالن تو زندگیه کوچولوی کرمیش تا حالا زمینو ندیده بود و می خواسته آرزو به دل از دنیا نره. عنکبوته هم نشسته بود اون بالا و همینجوری به عشق شامش تار تولید می کرد و بالا و پائین رفتنِ کرمه رو تماشا می کرد.

کاش انقده خر نبود و پاش که بزمین رسیده بود در می رفت.

من درد تو را ز دست آسان ندهم

پریروز یک موی سفید توی موهام پیدا کردیم و فوری اونو چیدم.
این موی سفید خیلی هم چیز بدی نیست ها. یه جورایی دل آدمو محکم می کنه، انگار یه فاز جدیدیه تو زندگیت؛ از اون روز تا حالا فکر می کنم باید برم آبرنگمو دوباره در بیارم و شروع کنم به نقاشی. تازه می خوام زودتر درسمو تموم کنم و پول سیو کنم که وقتی می رم ایران ، اول از همه گل فروشی رو راه باندازم. مهسا هم حتمن از شنبه دیگه می ره کلاس باله و این کار رو هم نکرده باقی نمی ذارم.
خلاصه قصه من شده آرزو برای رسیدن به آرزوهام و امید به امیدهام.

من نمی گم بهترین تصمیم زندگیم رو گرفتم؛ اما مطمئنم از اون معدود خوباش بوده.

منی که هر ثانیه یاد بقالی سر کوچه مون میافتم جگرم آتیش می گیره، منی که حتی ولگردهای شهرم برام آشناتر از این آدما بودن و هستن ، منی که تمام زندگیم تو گرو نشکستن دلا بوده و تنها امیدم، دلبستگیهام ، بنظرم تصمیم درستی گرفتم که کوچ کردم .

الانم مثل روز برام روشنه که دیگه هیچ جای این دنیا خونه من نمی شه، هیچ آفتابیش گرمم نمی کنه و هیچ گوشه ایش ، تو بغلم نمی گیره.
( البته یک استثنا وجود داره ، اونم واسه من مذهبی ِخراب احساسات ، مکه است . فکر می کنم حتی اگه یه روز کافر بی خدا هم بشم ، مکه برام مثل مامانم می مونه )

الانا می فهمم زندگیِ بعد از اینِ من ، مثل کولی ها می شه. می فهمم که با تئوری دم رو غنیمت بدون و تو لحظه زندگی کن ، از این به بعد رو زندگی خواهم کرد ، اما شماها که دوستامین بدونین که این شرایط، ایده آل من نبود. بدونید که منم دوست داشتم از بالا که کُلشو می بینم قشنگ باشه ، از بالا که بهش نگاه می کنم همه چیز آروم و رویایی باشه، اما نشد. تا یه جاهائیش رو خوب اومدم ها، اما اونی که باید می شد، نشد.
تقصیر هیچ کس هم نیست ، نه مامان بابام، نه زمونه، نه محمد، فقط تقصیر خودمه؛ قوی نبودم هیچ وقت.

حالا هم بد نیست، تلاشم و می کنم برای مهسا، برای آینده اون، برای صفحه های آبی زندگی اون ، برای روزهای درخشان اون.
امیدوارم هیچ وقت ناامید نشم :)

آقا روانشناسی می کنیم، شدید...

یعنی من اگه شما رو نداشتم چیکار می کردم.

خوشحالم که هنوز دوستم دارید.

شما که زینب مودی رو می شناسید ، یه ثانیه خوشحاله و از شدت خوشحالی رو پاهاش بند نیست، یه روز غمگینه و افسرده و هر ثانیه به خودکشی فکر می کنه.
اما من نمی خوام از روزای ناراحتیم براتون زیاد بنویسم . بعنی نه اینکه اصلن ننویسم ، چونکه کلن قول و قرارام زیاد یادم نمی مونه و اونوقت شما رو هم نگران می کنم؛

این روزا، روزای خلسه و چرت زمستانی منه. هوا دلگیر شده و منم به استقبال این گرفتگی رفته بودم. اما حالا بهترم و برای همه تون خوشحالم .
برای خودمم خوشحالم ، چون بالاخره بعد از سی سال، جدیدن می فهمم که چه مرگمه و نگرانیهام از کجاست، حالا ایشالا روزگاری هم می رسه که یاد بگیرم با نگرانیها و ناراحتی هام مبارزه کنم و نذارم امونمو ببرن.

یه لحظه بودن با دوست می تونه هزار سال آدمو سرشار کنه.

من می خوام برگردم خونه مون. کاش یکشنبه زودتر بیاد...

در راستای ...

راستی چیزای قشنگی هم هست؛
یه بغل محمد ، یه بوس مهسا ، جیغ خوشحالی یکی که تو خیابون ذوق کرده و گذری می بینمش ، باد که می خوره به صورتم و موهامو می بره و خودمم باهاش می رم ، وقتی مهسا پازلشو درست میکنه و منتظر آفرین صدآفرینم می شینه ، وقتی بهم می گه مامانی دوسِت دارم ، نگاه کردن به محمد وقتی دوستیم ونشستیم یه گوشه ای و حرف می زنیم و از دنیامون می گیم ، گرمای توی ماشین وقتی از سرما فرار می کنی و می پری توش و یجورایی می ری تو خلسه، سالاد درست کردن و خوردن...

Still I believe in God

اون وقتا که رمان می خوندم و با عاشق شدن آدمای تو قصه هام ، عاشق می شدم و ...، اون فصلهایی که قضیه خیلی پیچیده می شد و حساس، می رفتم آخر کتابو می خوندم ، ببینم تکلیف عشقم چی می شه . می رسم بهش یا نه ؟
اگه آخر کتاب یک نشانی ای، چیزی از مرتب بودن اوضاع می دیدم، دوباره بر می گشتم از اونجائیکه نخونده بودم قصه رو دنبال می کردم و با آرامش تمومش می کردم.
اما اگه اوضاع ته کتاب بهم ریخته بود و یه جوری همه چیز درهم و برهم ، هم رمان بیچاره، ذبح شده بود و هم من لذت نبرده بودم، چونکه بدون اینکه با نویسنده همراه بشم و مسیرقصه رو طی کنم و پستی بلندی های اونرو بچشم ، همه چیز رو فدای این حس مزخرف " آخرش چی می شه " کرده بودم و دیگه رغبت خوندنش رو نداشتم.

اما کاش همه چیز فقط به رمان و قصه منتهی می شد. مشکل اینجاست که این فکر احمقانه من جدیدن در مورد زندگی واقعیم هم هی خودشو نشون می ده و دلشوره های عجیبی میندازه تو دلم . هی اینورو اونور از خودم می پرسم ، آخه آخرش چی می شه ، کجا زندگی می کنی ، خوشبخت شدی یا نه؟ صبح ها که از خواب پا می شی می خندی یا نه؟ نوه هات دورت رو گرفتن یا نه؟ اصلن هفته ای چند بار بچه ات رو می بینی ؟ یا شایدم سال به سال همو نمی بینین ؟ چند تا آدمو دوست داری ؟ چند تا دوسِت دارن؟ چند سال یه بار مجبور شدی اسباب کشی کنی از اینور دنیا به اونور دنیا ؟یا شایدم تو ایران خوشبخت شدی ؟ خونتون حوض داره با درختای توت و شاتوت و بعد از ظهرای گرم ؟ نقاشیت بهتر شده یا هنوزم نمی تونی اونچیزی رو که حس می کنی بکشی؟ دلت آروم شده یا هنوزم توش تیکه تیکه است؟
خیلی دوست دارم که مثل همیشه صبح ها رو با امید تا آخر شب طی کنم و ثانیه ثانیه اش رو مزه کنم ، اما انگار دیگه ممکن نیست. اون آرامشه فعلن رفته و نمی دونم کی می خواد برگرده....

اعتراف: این کلمه خوشبختی خیلی کلمه مسخره و ننگ آوریه. ماهیتش تو بی معنی و غیر قابل سنجش بودنشه و همین ، مشکلات آدمی مثل من که دنبالِ تعیین فاکتور واسه آخر زندگیش می گرده رو بیشتر می کنه.

next week

سلام خدمت تمام شما عزیزای دلم،

آقا ما داریم می ریم ایران( میایم ایران :) )،از خوشحالی، مثل خر تو هوا جفتک می زنم و الکی می خندم.

در حال حاضر تو آفیسم نشستم و شکیرا تو گوشمه و در خلوت خودم به بهترین چیزایی که توی دو هفته می تونم ببینم و بوکنم و بخاطر بسپارم فکر می کنم.
نقشه می کشم که این کارو می کنم و اونو. اینجا می رم و اونجا . اینو می بینم و اونو . همه رو تا می تونم بووس می کنم و لمسشون می کنم، انقده حرف می زنم که ملت ساکتم کنن ؛ اما من بازم خسته نمی شم .
البته یه چیزی رو هم می دونم که ممکنه همون روز اول پنبه همه آرزوهام رشته بشه و ... اما من با مثبت ترین روحیه ای که از خودم می شناسم به استفبال این دو هفته می رم.

لطف کنید وقتتونو واسه زینب زلزله خالی کنید که دارم میام؛ همینک نیازمند دیدار شما هستم.

لیست جاهایی که حتمن می رم: خانه هنرمندان ، پارک نیاوران ، حسن رشتی ، خانه کوچک
نمی دونم که می تونم خونه دوستام برم یا باید با هم بریم بیرون ، چون من تشنه سرو صدا و گرما و شلوغی ام .
I'm completely mad

همیشه از این ادمایی که خودشون خارج از ایران زندگی می کنن و همش ایرون ایرون می کنن ؛ بدبختی مردمو نمی بینن و خارج از گود، ایرانی اند بدم میومد. حالا خودم همینطور شدم؛ سرنوشتمو گرفتم دستم و جای دیگه ای می خوام بپیچمش و دلمو به این دیدارهای موسمی خوش کردم . ها ها به این زندگی .!

امروز هم یکی دیگه از این روزاست، اما خوشحالم که هوا آفتابیه و همینم غنیمته.

جناب شوهر که بجهت مسافرتِ کاری تا سه روز می رن یک شهر دیگه و منم که می خوام از فرصت استفاده کنم و برم ولگردی. حالا اصلن می شه تو این شهر ولگردی کرد یا نه، قضاوتش با شما.
رستوران که نمی تونم برم چون از ماهی و غذاهای گیاهی خوردن خسته شدم و گوشت رو هم که هنوز اجازه خوردنشو ندارم چون آخوند محله مون می گه نخور- باید ذبح اسلامی باشه وگرنه تو رگ و ریشه اولادت پا می دوونه و نسلتون کافر می شه و ....- لطف کنید خیلی نترسید چون من هنوز مشکلات مذهبیم رو با خودم و خدای خودم حل نکردم و در مرحله برزخ بسر می برم.
پارک هم که تنهایی بی هیچ یار و یاوری مزه نمی ده و کلن دوستای اینجاییم رو هم نمی پسندم که باهاشون پارک برم، چون تنها قصه مشترک تو زندگی هامون قصهء تو ایران نبودنه و این دلیل مسخره ایه که بخوام دل به کسی ببندم ( من انقده بد نبودم هیچوقت ها؛ این روزگار منو انقده بی تفاوت کرد)

احتمالن در راستای همون ولگردی ای که ذکرشو کردم با مهسا می ریم پارک، اون سرسره و تاب سوار می شه و می خنده و منم از خنده های اون خوشحال می شم و بوسش می کنم و دلم باز می شه.

اگه چرخ زمونه جور دیگه ای چرخیده بود و الان کنار هرکدوم از شماها بودم، میومدم سراغتون و یه کاری می کردم که گول منو بخورین و باهم بریم بیرون اما فعلن که این ته دنیا بسر می برم ودستم بهتون نمی رسه .....


ساعت 2: آخرین خبر اینه که می رم خرید؛ یه چیزایی بخرم برای اونایی که پیشم نیستن و من ازشون دورم، تا مثلن بهشون بگم که آره، باور کن این یک دونه لباس و این کیفی که بتو می دم اون اندازه ای از وجود من نیست که در گرو توه ، فقط با اینا خواستم وظیفه ام رو انجام داده باشم و سعی می کنم که خوب هم انجامش بدم.
اما 30 سال از زندگی من با همه امید و آرزوهام در کنار شما گذاشته و این میل به هرگونه تغییر بیشتری رو توی وجودم می کَشه، چون سابقه خوبی و دوستی شما رو دارم و نمی خوام از دستتون بدم ، می فهمین؟؟
حالا یه تیکه سوغاتی که نمی تونه همه این حرفای منو بگه!

اما در هر حال ما امشب می ریم خرید :)

امروز

ساعت 8 صبح: بنده امروز ساعت 10 تا 11:30 با استادم قرار دارم تا در مورد پروژه ام صحبت کنیم و گزارش بدم. خدا به خیر کنه لطفن.

صبح هم طبق معمول با جنگ و دعوا از خونه اومدم بیرون؛ یعنی دیر از خواب بیدار شدم و در نتیجه محمد سروقت به کارش نمی رسید چون باید مهسا رو می برد مهد کودک. می بینید همه چیز به هم ربط داره، چون دیشب تا 12 فیلم می دیدم و آخراش هم با اعتراض محمد خوابیدم.
اصلن همه چیز به طرز احمقانه و مشکوکی قاطی شده. جفتمون همدیگه رو داریم درب و داغون می کنیم و این آب و هوا هم مارو والبته هیچ برنامه قبلی ای هم برای اینکار نداریم؛out of any plan

2 ساعت بعد: بنده همین الان از پیش استادم اومدم و برای 6 ماه آینده ام برنامه ریزی شد. خیلی خوبه که یکی هست واسم برنامه ریزی کنه وگرنه من که اهل این جور کارا نیستم.
نکته قابل توجه اینه که بنده به هیچ وجه به تحقیقی که می کنم و به درسی که می خونم علاقه ای ندارم و کلن مثل بقیه تصمیمای دیگه زندگیم پیش اومده دیگه. حالا یا از روی جبر بوده و یا اختیار شخص خودم.

قصه تکراری: زینب باید می رفت نقاشی می خوند و بعدشم گلخونه راه مینداخت. این غلطای اضافی بهش نیومده بود. اون اولیش رو که بابام اجازه نداد نفس بکشم و حتی مطرحش کنم. اما دومیش چطور؟ شما که دوستام بودین؟ تو که شوهرم بودی؟ چقدر گفتم بیاین یه پولی رو هم بگذاریم و گلخونه بزنیم؟ خاک وکود و تاپاله اش با من، بوی خوش گلا و مانیش برا شما. همه تون مسخره ام کردین و این شد که منم خودمو آواره کردم. حالا یک زینب آواره ، یک مهسای خوشگل دوزبانه و یک محمد دور از وطن. این شد سرنوشت؟

"... listen to me carefully. i have discovered something strange: flowers can stop bad things from happening... "

from: "tistou, les pouces verts" / by: maurice druon